Μέθοδος Vaganova

Αυτή η μέθοδος συνδυάζει το ρομαντικό ύφος του γαλλικού μπαλέτου και τον δραματικό ψυχισμό του ρωσικού χαρακτήρα με την αθλητική δεξιοτεχνία που χαρακτηρίζει την ιταλική σχολή αλλάζοντας το παλιό αυτοκρατορικό ύφος της διδασκαλίας μπαλέτου.

Το Σύστημα Vaganova βοηθάει τον χορευτή να αναπτύξει ένα δυνατό κορμό, επιτυγχάνει την μυϊκή ευλυγισία και την επιμήκυνση της κίνησης, χαρίζει ένα υψηλό άλμα δίνοντας την ψευδαίσθηση της αιώρησης, συνδυάζοντας την δύναμη με την χάρη των χεριών τα οποία χέρια άλλες μέθοδοι δεν χρησιμοποιούν με τον ίδιο τρόπο!

Δημιουργεί χορευτές οι οποίοι χρησιμοποιώντας χέρια, πόδια και κορμό σε τέλεια αρμονία (Cordination) διακρίνονται σε όλο τον κόσμο! Χρησιμοποιείται ευρέως στην Ευρώπη και στην Β.Αμερική.

Οι παιδαγωγοί που χρησιμοποιούν αυτή τη μέθοδο διδασκαλίας, δημιουργούν ένα μοτίβο ασκήσεων με συγκεκριμένο βηματολόγιο, που αντιστοιχεί στις ηλικίες και δυνατότητες των μαθητών τους.

Η σχολή Vaganova χαρακτηρίζεται από καθαρές και ακριβείς κινήσεις, Που εκφράζει όμορφες και απαλές γραμμές.

Limon & Realise 

Η τεχνική Limón δίνει έμφαση στους φυσικούς ρυθμούς της πτώσης και της ανάκαμψης, στη συνειδητή χρήση της αναπνοής και στην αλληλεπίδραση μεταξύ βάρους και έλλειψης βαρύτητας. Παρέχει στους χορευτές μια οργανική προσέγγιση στην κίνηση που προσαρμόζεται εύκολα σε μια σειρά από χορογραφικά στυλ.

Το "σύγχρονο" είναι ένα είδος χορού όπως το μπαλέτο, το jazz και προέκυψε ως μία μορφή «επανάστασης» ενάντια στις αυστηρές αρχές του μπαλέτου. Επικεντρώνεται στην προσωπική ερμηνεία του χορευτή και όχι σε βήματα με συγκεκριμένη δομή όπως συμβαίνει στο μπαλέτο. Αν και αρχικά δανείστηκε από κλασικά, μοντέρνα και τζαζ στιλ, έχει ενσωματώσει στοιχεία από πολλά είδη χορού.

Κατά τον 20ό αιώνα, τα ερεθίσματα των πολιτισμικών εξελίξεων γέννησαν την τέχνη του Σύγχρονου χορού. Η γυναίκα που έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου χορού θεωρείται από πολλούς ότι ήταν η Isadora Duncan. Η Duncan απέρριψε τους κανόνες που επέβαλλε το μπαλέτο στην τεχνική εκτέλεση των βημάτων, στην ενδυμασία και στο στήσιμο των χορευτών, θεωρώντας ότι έρχονταν σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση. Έχοντας αρκετούς υποστηρικτές, ίδρυσε την δική της σχολή χορού στην οποία δίδασκε η ίδια ενθαρρύνοντας τους μαθητές της να χρησιμοποιούν τον χορό ως μέσο έκφρασης και ελευθερίας.

Graham

Η Μάρθα Γκράχαμ διαμόρφωσε ένα νέο σύστημα κίνησης, δίνοντας έμφαση στην ανθρώπινη ψυχή. Την ενδιέφερε να φωτίσει τα σκοτεινά κίνητρα και τις συγκρούσεις που καθορίζουν τις πράξεις των ανθρώπων.

Οι χορευτές που διδάσκονται την «τεχνική Γκράχαμ» αντιλαμβάνονται περισσότερο από τον καθένα την τεράστια συμβολή της στην εξέλιξη του σύγχρονου χορού. Ήταν για τον χορό ό,τι ο Πικάσο για τη ζωγραφική και ο Στραβίνσκι για τη μουσική".

Συχνά λέγεται ότι έφερε το χορό στον 20ό αιώνα. Εξαιτίας της δουλειάς των βοηθών της όπως, οι Λίντα Χοντς, Περλ Λανγκ, Ντιάν Γκρέι, Γιούρικο και άλλοι, η τεχνική της Γκράχαμ διατηρείται. Έχουν καταγράψει συνεντεύξεις της Γκράχαμ όπου περιγράφει την τεχνική της καθώς και βίντεο από τις παραστάσεις της. Δημιούργησε ένα νέο κίνημα που έφερε την επανάσταση στον χορευτικό κόσμο και δημιούργησε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως μοντέρνο χορός, και αποτελεί αντικείμενο μελέτης και έμπνευσης από χορογράφους και χορευτές.